Hergün kafama bir kova kurşun sıkılmış gibi dolanıyorum. Dolanıyorum dediğime bakmayın aslında bir yere çıktığım yok sadece boş bir şey… Bazen hava almak için çıkıyorum dışarı insan yüzü görmek her zaman sevdiğim işi yapıp insanları izlemeye devam etmek. Bunu sapıklık olarak algılamayın çünkü bunu aslında hepimiz yapmalıyız. Karakter portresi çıkarmak o kadar eğlenceli ve güzel ki sadece sizin yaratıcılığınızda olan birşey ama ne kadar çok insan görmeye başlarsınız o zaman bu işin detaylarını kavramaya başladığınızı anlıyorsunuz peki ya ne işe yarıyor bu? İnsanları daha iyi tanımanıza kendinizi kolay teslim etmemenize aptalca işlere kalkışmadan önce kime güveneceğineze karar vermenize yardımcı oluyor. Peki bunun yazının başı ile ne alakası var diyorsanız ben yoruldum artık ne kadar tahlil yapsanızda ne kadar birilerine güvenmesenizde birileri yinede sizin canınızı acıta biliyor siz sadece kenara çekilip izlemekle yetiniyorsunuz. Bende böyleyim yapamıyorum canım acıyor içimdeki öküz hiçbir zaman gitmiyor sadece orda kalıyorsun bu kadar basit herkes gidebiliyor ama sadece sen yerinde saymaya devam ediyorsun. Peki ne yapıcaz şimdi? Nasıl atlatıcaz bunu? Geçecek mi öyle birden bire? Hepsinin cevabı hayır ne unutacaksın nede birden geçecek sadece o acı ile yaşamaya onun yerini başka birşey ile doldurmaya bakacaksın aslında bu kadar basit yada değil bilmiyorum ben yine saçmalıyorum galiba burda bırakıyorum belki devam ederim bi gün görüşürüz…
(Source: iceridekibiri, via iceridekibiri)
Denemek
Hayatt her zamanki gibi yeni şeyler deneriz aktiviteler oyunlar filmler kitaplar hatta insanlar ben en çok insanlardan bıktım be artık. En çok acı ceken ben değilim en çok terk edilen ben değilim ama güvendiğim değer verdiğim, el üstünde tuttuğum insanın beni yarı yolda bırakıp gitmesi artık koyuyor bana. Hiçbirşey yokken anlamsız bir veda saçma kavgalar gereksiz muhabbetler. Sonra kendinizi kapının önünde buluyorsunuz. Herşeyi farklı bir gözle dışardan izliyorsunuz sizin değer verdiğiniz gözünüzden sakındığınız insan size o kadar farklı geliyor ki böyle olamaz herhalde diyorsunuz ama oluyor… Bazen kimseye birşey anlatamazsınız bazen sadece anlamsızca etrafı izlersiniz cevrenizdekilere gülğmsemeleriniz ne kadar gerçekçi olursa size neden diye sormaktan vazgerçeler ağlamak istersin bazen sonunda unutana kadar ağlayım dersin ama gözünden bir damla yaş akmaz ben bu haldeyim sebebini bilmediğim bir şekilde değer verdiğim insan tarafından yarım bırakılmış halde onun hayatı dışarıdan bir numaralı izleyicisi konumundayım. O şuan rolünü muhteşem oynuyor yoksa sadece beni bizi bizim gibileri siktir edip hayatına mı bakıyor? Açıkçası bilmiyorum anlayamıyorum artık sadece karşımdaki insanın hergün değişimini izliyorum bu kadar konuşacak kimsesi olmayanın iç çekişlerini feryatları bırakıyorum buraya derdim mi yok aslında (sana göre) daha büyük dertler mi istiyorsun tabi onlarında sırası gelir elbet. Bugün buraya tüm nefretimle yazıyorum
Seni seviyorum allah belamı versin artık seviyorum unutmak istiyorum ama olmuyor ulan niye ya siktir olup gittin hayatımdan sen gittin en güzel zamanda ağzıma sıçtım gittin gittiğin halde nasıl olurda bir insanın ağzına sıçmaya onun hayatını etkilemeye devam edebilirsin ya ne kadar hayatımızı yaşamaya çalışsak daha fazlası geliyor kiminle düzeltmek istesek bir yarımızı koparıyor ya biz, ben çok salağım yada bu işte bir bokluk var. Bizde biliyoruz piç bir insan olup arkamızdan koşturmayı yüz vermemeyi köpek çektirmeyi ama adam gibi sevip değer vermek varken birşey paylaşıp en ufakşeyden mutlu olmak varken neden bunu yapalım ama yok illa bu lazım bir yerde ama oda bize ters işte rahatladım mı bilmiyorum şahsi blogum kim görür kim görmez bilmiyorum ses veren olur mu bilmiyorum dipsiz bir kuyuda ipe bağlanmış bir kovayım sürekli derine batıyorum hiç bir şekilde yukarı çıkamıyorum…
